Uwielbiam swój Umysł. Ufam swojemu Duchowi.

Uwielbiam swój Umysł.
To jak poszukuje, drąży, wyjaśnia, pojmuje, wątpi i dalej szuka. Non stop.
Jest myśl - pomysł, rozwiązanie - i:

1. powinno "trzymać się kupy" - wszystkie znaki na Ziemi pokazują, że to coś ma sens 2+2=4
2. zgadza się z istotą bycia homo-sapiens, homo-needs, homo-emotions, ma trafiać w nasze ludzkie potrzeby, te pierwotne i te pozwalające czuć się wyjątkowym wśród milionów gatunków zamieszkujących planetę. Znam uczucia dojdę do potrzeb.
3. ostatni warunek - czuję, czuję to tam trochę głębiej. To ta część mojej drogi do prawdy której mechanizm jest mi najmniej rozpoznany, czuję lub nie, i tutaj 2+2 może nie równać się 4 lub to 4 może się wydawać jakieś niepasujące.
   jeśli  nie czuję to klops...
   Zaczynam od nowa.

Hm.. a może tutaj chodzi o jakiegoś Ducha? który cierpliwie siedzi sobie obok Umysłu. Siedzi, czeka i sprawdza, wszystko to do czego doszedł U.
a potem to D. podejmuje decyzję: bierzemy lub nie.
Tyle, że jest on tak trochę głębiej we mnie i czasem zbyt głęboko, żeby od razu usłyszeć co mówi.
Trzeba mocno nastawiać ucha.
Ufam mojemu D.
U. to narzędzie, zwykły "robotnik", który całe dnie ciężko pracuje, poszukuje, wpada na pomysły...

Uwielbiam swój Umysł, ufam mojemu Duchowi.